Programy graficzne – obróbka zdjęć
Programy graficzne są jednymi z najbardziej popularnych specjalistycznych oprogramowań. Mogą być bardzo różne. Te najprostsze zwykle są dostępne razem z systemem operacyjnym. Są też programy darmowe, które mają już nieco więcej funkcji i na których można się sporo nauczyć. Oczywiście są też programy dla profesjonalistów. Te zwykle są bardzo drogie, zwłaszcza z punktu widzenia zwykłego śmiertelnika. Na tego typu oprogramowanie mogą sobie pozwolić nieliczni. I ma to swój sens, bo jego zakup tylko wtedy jest zasadny, gdy posiadacz potrafi w pełni wykorzystać potencjał programu, który nabył. Jeśli więc jest się amatorem lepiej na początek wybrać coś prostszego. Wtedy można się przekonać czy grafika, to coś, co faktycznie jest pasjonujące i w czym ma się trochę talentu. Dopiero po opanowaniu łatwiejszych programów można się pokusić o przetestowanie profesjonalnego oprogramowania. Zresztą nie trzeba od razu ich kupować, można wykorzystać wersje testowe, które działają przez kilka tygodni po zainstalowaniu.
W kwestii fotografii prawie każdy, choć w minimalnym stopniu się orientuje. Zwłaszcza w dobie aparatów cyfrowych i komputerowej obróbki zdjęć. Oczywiście niewielu robi to profesjonalnie, ale zazwyczaj na własny użytek wystarcza. O tym właśnie pomyśleli twórcy systemów operacyjnych, w których zawarty jest prosty program do przeglądania i obróbki zdjęć. Przy jego pomocy nie stworzymy wielkich dzieł w rodzaju realistycznego fotomontażu, ale z powodzeniem przytniemy zdjęcie, wyostrzymy kolor lub zmienimy zdjęcie na czarno-białe. Jeżeli chcemy czegoś więcej musimy pomyśleć o bardziej profesjonalnym programie. W tym zakresie wiele firm proponuje darmowe programy do obróbki zdjęć. Dzięki ich opanowaniu możemy już osiągnąć nieco więcej. Rzecz jasna najlepsze efekty możemy wypracować posługując się profesjonalnymi programami od obróbki zdjęć, ale tutaj trzeba już znacznie większych umiejętności. Lepiej nie zaczynać od tak wysokiej poprzeczki, bo można się zniechęcić początkowymi niepowodzeniami.
Darmowe programy i wersje uczelniane
Legalne oprogramowanie jest często dość drogie, pirackie, abstrahując nawet od aspektu etycznego czy chociażby prawnego, po prostu jest niebezpieczne. Czy jest na to jakiś sposób? Oczywiście, że tak. Wiele firm produkujących oprogramowanie proponuje darmowe programy lub wersje testowe, które działają przez krótki czas. Darmowe programy zwykle nie są dokładnie tym, co chcielibyśmy mieć na swoim komputerze, ale z pewnością spełniają te same funkcje, choć mogą mieć inny interfejs i mogą nieco inaczej działać. Często w ramach legalnego i darmowego oprogramowania możemy zdobyć zupełnie przydatne programy na przykład do obsługi poczty, słuchania muzyki, oglądania filmów, a nawet tworzenia grafiki. Dzięki wersjom testowym możemy się z powodzeniem przekonać czy aby na pewno dany program nam odpowiada. Mamy pewien czas na to, by się z nim zapoznać i ewentualnie stwierdzić czy chcemy w niego ostatecznie zainwestować. Jeśli tak, to nawet specjalnie nie musimy szukać informacji, bo program sam poinformuje nas o możliwości i warunkach zakupu licencji na stałe.
Zdobycie legalnego oprogramowania, zwłaszcza specjalistycznego może być trudne, a już na pewno kosztowne. Jest jednak sposób, by to obejść. Otóż większość uczelni proponuje swoim studentom i pracownikom oryginalne oprogramowanie zupełnie za darmo. Jedyne co jest konieczne to zgłoszenie się do odpowiedniego programu akademickiego, podanie swoich danych osobowych i uwierzytelnienie przez uczelnię. Potem dostaje się program i klucz licencyjny. Wiele uczelni oferuje standardowe oprogramowanie, ale również specjalistyczne, w tym na przykład do wykonywania skomplikowanych analiz statystycznych lub do tworzenia grafiki. Właściwie wszystko zależy od charakteru uczelni. Zdarza się też, że producenci oprogramowania mają umowy ze szkołami wyższymi, na mocy których osoba legitymująca się indeksem danej uczelni może zakupić program po cenach preferencyjnych. Warto więc się zainteresować tego typu akcjami, bo można dzięki nim sporo zyskać, a już z pewnością wiele zaoszczędzić, zdobywając przy tym bezcenne oryginalne oprogramowanie.
Komputer XYZ ojcem sukcesu
Zespół konstruktorów Zakładu Aparatów Matematycznych PAN w 1958 roku, zbudował komputer XYZ pierwszy w Polsce. Wówczas opracowano urządzenie, w którym został zastosowany nowy rodzaj taśmy dziurkowanej mającej 6,7 i 8 ścieżek informacyjnych. Opracowano również program gry w szachy z komputerem pierwszy prawidłowo działający. W roku 1958 został skonstruowany pierwszy układ scalony, który w znacznym stopniu przyczynił się do zrewolucjonizowania elektroniki. Po raz pierwszy zastosowano komputer do sterowania procesem technologicznym w rafinerii w USA w 1959 roku. W 1960 roku został zatwierdzony język programowy COBOL do powszechnego stosowania, z kolei firma IBM uruchomiła produkcję seryjną komputerów drugiej generacji na tranzystorach, została opracowana również pamięć bębnową dla komputerów XYZ i UMC – 1. W zakładach WZE Elwro pierwszy model komputera w tymże roku został zbudowany, który nazwano ODRA 1001. Wówczas stwierdzono, że rynek światowy potrzebuje komputerów małych, a to z kolei dało początek rozwojowi minikomputerów. Tragicznie zmarły w 1985 roku, Philip “Don” Estridge jest ojcem sukcesu. W grudniu 1980 roku szefem laboratorium został Estridge, choć prace rozpoczął William Lowe. Firma IBM była dotąd znana z dużych maszyn, w trakcie ich budowy oczywiście korzystał z wykonanych przez siebie części. Estridge podjął decyzję o korzystaniu z części ogólnodostępnych. W planach było sprzedanie 2000 sztuk. Nikt w IBM nie chciał uwierzyć, że to maleństwo to prawdziwy komputer, który działa. System operacyjny do nowego komputera miała stworzyć wówczas mała firma Microsoft z Seattle, własność 25-latka Billa Gatesa. Współpraca między tak różnymi firmami, jakimi były wówczas IBM i Microsoft, który był złożony z młodych ludzi – nie było to łatwa także z uwagi na odległość między siedzibą IBM na Florydzie a Seattle. Dwunastu inżynierów z IBM i Microsoftu wykonało zadanie w wyznaczonym terminie. Coś przerobili, trochę pozmieniali i było gotowe – dla 2000 sztuk nie chciano się męczyć. Podstawowa wersja z sierpnia 1981 roku IBM PC miała 16 kilobajtów (16 kB) pamięci RAM – to w sumie tyle ile obecnie ma zwykły zegarek z elektronicznym notesem.